ExpressMap i Luzomania – wirtualny przewodnik po Lizbonie i okolicy cz.1

 Dzięki uprzejmości Wydawnictwa Express Map, będę publikować na moim blogu fragmenty przewodnika “Lizbona i Środkowa Portugalia”, napisanego przeze mnie i wydanego w roku 2010. Przewodnik liczy sobie  312 stron i podzielony jest na 11  rozdziałów, omawiających Lizbonę oraz dwa rozdziały, poświęcone innym interesującym miejscom, położonym w jej najbliższym sąsiedztwie.

 Lizbona i Środkowa Portugalia; ExpressMap

Muzeum Sztuki Dekoracyjnej

Muzeum powstało dzięki bankierskiej rodzinie Espírito Santo. Urządzone jest tak, aby odwiedzający poczuli atmosferę bogatego domu portugalskiego arystokraty. Starannie dobrane eksponaty przypominają zbiór prywatny.

Pośród mebli (ponad 300 sztuk) wyróżnia się jezuicki podróżny ołtarzyk, misternie inkrustowane biurko oraz stolik do szachów z XVII w. Charakterystyczne dla XVII- i XVIII w. są meble indoportugalskie, wykonane z egzotycznego drewna (drewno różane, heban, pernambuco), wyłożone kością słoniową i ozdobione scenami myśliwskimi. Ci, którzy myślą, że składane meble są niedawnym wynalazkiem, powinni zobaczyć tutejszą kolekcję mebli podróżnych.

Warto spojrzeć także, na czym się jadało w ubiegłych stuleciach: są tu zastawy stołowe wyprodukowane przez najstarsze portugalskie fabryki ceramiki i fajansu: Fábrica da Vista Allegre (działająca od 1824 r.) i Real Fábrica do Rato (utworzona w 1767 r.).

Portugalczycy chętnie zamawiali porcelanę w Chinach. Muzeum posiada parę niebieskich waz Kangxi o wysokości jednego metra, z herbem zamawiającego, José de Sampaio e Mello e Castro. Również dla niego wykonany został futerał na sztućce, misternie ozdobiony emalią w intensywnych kolorach – złota, kobaltu, czerwieni i zieleni. Jednym z najsłynniejszych eksponatów muzeum jest kobierzec ”Orszak z żyrafami” wykonany w XVI w. we Francji.

Portugalczycy byli pierwszymi Europejczykami, z którymi zetknęli się Japończycy. Portugalscy jezuici nieśli ze sobą nie tylko religię, lecz także europejską kulturę – techniki malarskie, modę, obyczaje. Dzięki nim możemy podziwiać podobizny portugalskich podróżników m.in. na japońskich parawanach czy portugalskie herby na chińskiej porcelanie.

Niejeden z ”antycznych” mebli stanowiących wyposażenie Białego Domu w Waszyngtonie pochodzi właśnie z tego miejsca. Jest to możliwe dzięki ścisłej współpracy pomiędzy Muzeum Sztuki Dekoracyjnej i działającej przy nim szkole kształcącej w zawodzie rzemiosła artystycznego i renowacji zabytków.

Rodzina Espírito Santo

Protoplasta rodu, José Maria do Espírito Santo e Silva, przebył daleką drogę od właściciela punktów sprzedaży losów loterii aż do lidera w portugalskim sektorze bankowym.

Od lat 30. XX w. rodzina Espírito Santo (Ducha Świętego) jest jedną z najbardziej wpływowych w Portugalii oraz w byłych koloniach. Rodzina posiada bank, towarzystwa ubezpieczeniowe, hotele i sieci supermarketów. Sponsoruje drużyny piłkarskie oraz najważniejsze wydarzenia kulturalne w Portugalii.

Założyciel muzeum, Ricardo do Espírito Santo e Silva, z zamiłowania był artystą i poetą. W 1947 r., kupił stary pałac wicehrabiów Azurara. W 1953 r. odrestaurowany dom wraz z dużą kolekcją portugalskiej sztuki dekoracyjnej przekazał na własność państwa.

Muzeum Sztuki Dekoracyjnej (Museu das Artes Decorativas)

adres                                        Largo das Portas do Sol

telefon                                    +351-21-8881991

str. internetowa                 www.fress.pt

dni i godz. otwarcia         pn., śr.–nd. 10.00–17.00

opłata za wstęp                 4 € (2 €), dzieci do lat 14 – wstęp wolny

dojazd autobusem            737 (Limoeiro)

dojazd tramwajem          12E, 28E (Lg. Portas Sol)

gastromomia w pobliżu  kawiarnia na miejscu

inne informacje                  możliwość oglądania warsztatów rzemieślniczych po wcześniejszym uzgodnieniu

 Aby wybrać się na wirtualne zwiedzanie muzeum, kliknij tutaj.

Muzeum Sztuki Dekoracyjnej, gobelin “Korowód z żyrafą”
Muzeum Sztuki Dekoracyjnej, “Wiaderko z rybami”, ceramika z Królewskiej Fabryki w Rato
Muzeum Sztuki Dekoracyjnej, azulejo XVIII w.
Muzeum Sztuki Dekoracyjnej, komplet sztućców, XVIII w.

Źródła Króla

O tym, że Lizbona od zawsze „leżała” na wodzie, świadczyć może choćby sama nazwa Alfama, wywodząca się z arabskiego słowa al­hamma, czyli gorące źródła, łaźnia. Temperatura niektórych spośród tutejszych źródeł osiągała 30°C.

Alfama aż do czasu wybudowania w 1748 r. lizbońskiego Akweduktu­­­, zaopatrywała w wodę sporą część Lizbony. Źródła Króla mają ciekawą historię i pochodzenie. Pierwszy budynek, rodzaj publicznej studni, został skonstruowany w XIII w. Obecna budowla kryjąca źródła była na przestrzeni ostatnich kilkuset lat poddawana wielokrotnym przeróbkom. W miejscu tym czerpano smaczną i zdrową wodę, bogatą w minerały. Ciepła woda przepływała bowiem przez złoża siarki i saletry, których w Lizbonie nigdy nie brakowało. Na powierzchnię wypływała już jako zimna, doskonałej jakości woda mineralna.

Studnia posiadała sześć ujęć. Pomiędzy ludźmi, którzy chcieli z nich zaczerpnąć wody, nieustannie wybuchały kłótnie i bijatyki. Miasto wydało więc następujące zarządzenie: z pierwszego ujęcia wodę mogli czerpać jedynie mężczyźni: Murzyni, Mulaci i Hindusi, z drugiego mężczyźni pływający na galerach, z trzeciego i czwartego Murzynki, Mulatki i Hinduski, zaś z piątego i szóstego białe kobiety i dziewczęta.

Obecnie widoczne są jedynie trzy z sześciu ujęć wody. Wśród ozdób dostrzec można herb Portugalii oraz płaskorzeźby w postaci medalionów przedstawiające m.in. załadunek królewskich karawel.

Źródła Króla (Chafariz D’El Rei)

adres                                Largo de São Rafael

dojazd tramwajem    18E, 25E (R. Alfândega)

Źródła Króla, foto: wikipedia

Nad Źródłami Króla od kilku lat działa luksusowy hotel Chafariz del Rei

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *